Memories

Memories

Op deze pagina staan alle honden en katten die bij ons geleefd hebben de afgelopen jaren, ze hadden allemaal hun eigenaardigheden en karakter eigenschappen.

On this page we brought together all our pets who lived with us for the past decades. They all had their peculiarity and characteristics. Unfortunately this page is only in Dutch for the time being.

Chika van de Castelmonte Hoeve Geboren / Born: 15-08-2000 Overleden / Deceased: 24-10-2009 Kijk voor meer informatie op pagina van Chika Have a look for more information on Chika's own page
Helaas hebben wij zaterdag 24 oktober 2009, met veel verdriet, afscheid moeten nemen van Chika. Ze is slechts 9 jaar en twee maanden geworden. Chika was een echte werker. Wat dat betreft heeft ze dubbel zoveel jaren geleefd. Ballen, autobanden, rennen, ze genoot er volop van. En in haar goede jaren liep ze iedereen er uit. Ze had een gigantisch uithoudings- en doorzettingsvermogen. Chika was onze laatste Rottweiler zonder staart. Helaas ontstonden daardoor ook enorme communicatieproblemen met de andere honden. Chika was van augustus 2000, het jaar waarin de overheid besloot om ook de Rottweiler op de lijst van gevaarlijke honden te plaatsen. Ze kregen echter gelukkig ‘Oranje licht’. In april van dat jaar moesten we afscheid nemen van Joy, onze 1e Rottweiler. Door Joy zijn we helemaal weg van dit prachtige ras en eigenlijk wilden we wel weer een Rottweiler. Maar door de berichten vanuit Den Haag gingen we een beetje twijfelen. Wat als wij onze hond moesten muilkorfen tijdens het wandelen en er komt ineens een hond op haar af die haar aanvalt … ze kan zich dan niet verdedigen!!! We besluiten om toch op zoek te gaan naar een goede Rottweiler fokker, die de puppy’s al goed socialiseert in de eerste acht weken en we gaan op zoek naar een hondenschool die zich vooral richt op gedrag en niet op de praktijkoefeningen. En zo kwamen we met Chika uit bij de Martin Gaus Hondenschool van Miranda Zandbergen in Brielle. Van Miranda kregen we ontzettend veel informatie over het gedrag en de lichaamstaal van honden in het algemeen. We hingen aan haar lippen. Zo hadden we nog nooit naar onze honden gekeken. Ons enthousiasme werd door Miranda opgemerkt en ze heeft ons extra gestimuleerd om de opleiding bij de Martin Gaus Academie in Lelystad te gaan volgen. Dus zijn we, uiteindelijk, door Chika met onze eigen Martin Gaus Hondenschool begonnen. We hebben Chika voor het eerst gezien, op afstand, toen ze nog maar twee dagen oud was. We waren in Duitsland wezen kijken bij de show en de fokker vond het goed dat we even langs kwamen. We hebben toen ook meteen filmopnames gemaakt. Ze had op dat moment haar staartje nog … We zijn in de opvolgende weken nog een paar keer naar de fokker toe gegaan tot het moment dat we Chika mee naar huis mochten nemen. Chika was een hondje met een eigen willetje. Wij woonden destijds nog in Spijkenisse, in een appartementencomplex. We gingen altijd lekker wandelen langs de Oude Maas en op vaste tijden waren er ook altijd andere honden waar ze fijn mee kon spelen. Ze had één vaste vriend die het altijd voor haar heeft opgenomen zolang we daar woonden, dat was Koos een ruwharige Teckel. Prachtig om dat stel samen de omgeving onveilig te zien maken. Na een half jaar zijn we verhuisd naar ons huidige adres en hier heeft ze het ontzettend naar haar zin gehad. Rennen en spelen naar hartenlust. We hebben ook nog een paar keer een show met Chika gelopen maar we hebben uiteindelijk toch besloten niet met haar te fokken. Wel heeft ze meegeholpen met de opvoeding van alle honden die na haar zijn gekomen en dat heeft ze met ‘daadkracht’ gedaan! Ze had al enige tijd een behoorlijk grijze snoet, maar na de zomer werd ze toch ineens ‘oud’. Ze sliep veel vaker, kon de andere honden niet meer bijhouden (werd daar ook behoorlijk gefrustreerd van) en ze werd ineens mager. Alarmerend genoeg voor ons om naar de dierenarts te gaan. Na allerlei onderzoeken gingen we eerst uit van een ontsteking aan haar nieren maar na drie weken antibiotica bleek de situatie toch een stuk ernstiger. We hebben Chika nog zo lang bij ons gehouden als dat haar lichaam aangaf wat mogelijk was, maar uiteindelijk werd het leven haar toch te zwaar. Ze heeft tot het laatste moment met haar tennisbal gespeeld, dit hadden wij ook altijd voorspeld. ‘Chika gaat door tot ze er bij neervalt’. Chika, ‘She’s like a Rainbow’ … Lieverd, dank je wel voor alles wat je ons geleerd hebt!!

King Geboren / Born: 12-02-1989 Overleden / Deceased: 25-03-2006
King, het broertje van Bibi. Een kanjer van een kat. Zeer aanhankelijk en grote vrienden met de honden. Hij hielp ook, net als Farrah, mee aan de opvoeding van de nieuwe pups. Hij kon zeer duidelijk zijn plaats in huis aangeven, om vervolgens de beste vrienden met ze te zijn. Alle honden hadden ook respect voor hem. Visite vond hij geweldig en zodra hij de kans kreeg zat hij op schoot. Heerlijk vond hij dat. Hij ging ook altijd mee om de honden uit te laten en vloog dan, in zijn jonge jaren, van boom naar boom. Het buitenleven hier in Achtmaal vond hij ook geweldig, het was altijd weer mooi om hem tussen de koeien, de schapen en de kippen te zien wandelen. Door zijn duidelijke aanwezigheid nam hij een belangrijke plaats in ons huis in. Hij heeft de eerste week van Mac in ons huis nog meegemaakt en heeft, ondanks dat hij toen al ziek was, hem duidelijk zijn plaats gewezen. We hadden allemaal heel veel respect voor onze KING.

Farrah Geboren / Born: 27-03-1990 Overleden / Deceased: 31-08-2004
Op het moment dat we Duke in huis haalden, waren we allebei nog aan het werk. Het leek ons daarom wel leuk om er een maatje bij te halen voor Duke. We wilden geen pup maar een teefje van ongeveer dezelfde leeftijd. Dit werd Farrah. Een kruising Golden Retriever die, als pup te zijn geplaatst bij een gezin na zes maanden terugkwam bij de fokker (dezelfde als van Duke) en tot die tijd vast zat in een binnenhok samen met een aantal reuen. Toen wij haar gingen halen was ze of schijnzwanger of had ze net een nestje gehad. Ze zag er niet goed uit. Ze werd net als Duke gewassen en mocht met ons mee. Het was een hele lieve, aanhankelijke hond met een gigantische verlatingsangst. Zodra we de kamer uit waren en haar alleen lieten, schreeuwde ze alles bij elkaar. Ze plaste steeds in huis en als ze de kans kreeg at ze de kattenbak leeg. We zijn met haar ook naar cursus gegaan. Als we met haar trainden zagen we dat ze problemen had met haar achterkant. Na onderzoek bleek dat ze een vorm van HD had, omdat ze op jonge leeftijd weinig beweging had, ze zat tenslotte alleen maar in dat hok, was haar achterkant onvoldoende ontwikkeld. Advies, veel zwemmen en meelopen naast de fiets, spieren ontwikkelen. Anabole steroïden gekregen en … het ging perfect. Haar achterkant werd steeds krachtiger. We hadden nog een ander probleem met haar, haar vacht was heel erg slecht. Ze had ook allemaal kapotte plekken op haar huid. Op advies van een vriend zijn we toen overgestapt op ander voer, Cavom. Dit heeft perfect geholpen, ze heeft, tot het laatst van haar leven, een prachtige vacht gehad. Farrah was een schat van een hond, met een duidelijke taal naar de andere honden. Ze heeft altijd goed met Duke op kunnen schieten, Duke accepteerde haar als leider en volgde haar overal. Ze heeft ons geholpen met de opvoeding van Joy, Chika en Tales. Alle honden hadden in Farrah een maatje. Om overal bij betrokken te zijn vond Farrah geweldig. Als we visite hadden ging ze heerlijk bij ons liggen. Wandelingen maken was het einde, lekker jagen. Zwemmen deed ze heel graag. Toen we afscheid hebben moeten nemen van Joy, is ze een paar weken van slag geweest. Als we uitgingen bleef ze altijd wachten of Joy meekwam. Nooit geweten dat een hond zijn maatje zo kon missen. Verlatingsangst heeft ze haar hele leven gehouden. Als we ergens hadden overnacht en we zetten de koffers in de auto, was ze altijd bang dat ze achter moest blijven en ging vervolgens overgeven. Ze heeft een aantal verhuizingen van ons meegemaakt en iedere keer was ze van slag. Farrah is 14,5 jaar geworden en we hebben geen moment spijt gehad van onze beslissing om dit zielige hoopje destijds mee naar huis te nemen.

Bibi Geboren / Born: 12-02-1989 Overleden / Deceased: 2003
Bibi en King waren onze 1e huisdieren. Ze kwamen uit hetzelfde nestje, maar ze waren compleet verschillend van karakter. Bibi was een poesje en was graag op zichzelf. De eerste jaren hebben we ze binnen gehouden, maar je kon zien dat Bibi hier niet gelukkig mee was. Iedere kans greep ze aan om te ontsnappen. Zo is ze een keer dwars door de hordeur gegaan. Op een gegeven moment was ze zodanig gestressed dat ze haar vacht op haar buik volledig had weggevreten. Vanaf de 1e dag dat we in Veenendaal zijn gaan wonen mocht ze naar buiten en ze knapte zienderogen op. Wat had ze het naar haar zin, naar deze vrijheid had ze altijd verlangd! Bij onze volgende verhuizing moesten we een moeilijke keuze maken. Wij gingen naar een appartementencomplex op de 11e etage en dit zou een probleem worden voor Bibi. Gezien haar eerdere ontsnappingspogingen en wetende dat ze in paniek zou raken als ze opgesloten wordt, hebben we een ander 'huis' voor haar gezocht. Ze is naar de kattenboerderij gegaan. Hier kon ze vrij rond blijven lopen en dit was voor haar belangrijker dan aanhankelijk zijn aan ons. Ze heeft hier nog een aantal jaren mogen genieten. In 2003 ontvingen wij het bericht dat ze helaas was overleden aan Leukemie.

Joy Geboren / Born: 15-09-1994 Overleden / Deceased: 05-04-2000
We hadden nu twee Golden Retrievers, gingen een beetje achteraf wonen, dus we wilden er een waakhond bij. In 1e instantie waren we geïnteresseerd in een Duitse Herder. Maar we vonden de bouw van de Duitse Herders (aflopende rug) niet mooi. Die aflopende rug, dat kon volgens ons alleen maar problemen geven (HD). Een vriend, trainde destijds met Mechelse herders, zou ook voor ons rondkijken. Maar het bleek een onmogelijke wens, nergens de oude bouw van de Duitse Herder te vinden (inmiddels weten we dat je ook ‘oud Duitse Herders’ hebt). Nu hadden we ook nog een ander ras op het oog, de Rottweiler. We zijn ons toen wat meer in dit ras gaan verdiepen, een aantal fokkers bezocht, heel veel verschil tegengekomen en uiteindelijk waren we verkocht. De 3e hond kwam in huis, een Rottweilerteefje. Joy was een heerlijke hond, met een fantastisch karakter. Ze werd door Farrah meteen geaccepteerd en in bescherming genomen tegen Duke die niet altijd even vriendelijk was voor Joy. Vanaf de eerste dag waren ze onafscheidelijk van elkaar. Maar toen Joy een maand of vijf was begon ze te trekken met haar achterpootje. We zijn toen naar de dierenarts gegaan die meteen röntgenfoto’s maakte. Het bleek dat ze OCD had. Het advies van de arts was, even afwachten tot ze volgroeid is. Rond een maand of negen konden we haar het beste laten opereren. We zijn op dat advies afgegaan maar zagen dat het niet goed ging met Joy. Een paar weken later kwam de fokker langs en zei dat we onmiddellijk in moesten grijpen en Joy laten opereren. We zijn toen bij een dierenarts in Wageningen terecht gekomen en daar bleek dat ze ook haar kruisbanden al had gescheurd, dus we waren nog verder van huis. Inmiddels waren haar heupen, door het ontzien van haar achterpoot, overbelast met als gevolg een vorm van HD. Na de operatie en een periode van rust leek het allemaal toch nog redelijk goed te komen met haar. Maar helaas een jaar later is ze aan haar andere achterpoot geopereerd. Ze was op dat moment twee jaar en heeft de rest van haar, korte leven, medicijnen geslikt tegen de pijn. We kwamen dus regelmatig met haar bij de dierenarts. We zijn bij een orthopedisch specialist geweest en een speciale kliniek in Antwerpen. Hier bleek dat er eigenlijk niets deugde van haar botten zowel voor als achter was slecht. Op een dag hadden we weer een afspraak bij de dierenarts en voordat we vertrokken zat Joy te hijgen en was onrustig. We hebben haar uitgelaten maar er veranderde niets in haar gedrag. Toen we bij de dierenarts kwamen vertrouwde hij het niet en heeft meteen röntgenfoto’s gemaakt. Het bleek dat ze een bottumor had en dat het bot in haar poot was gebroken door de tumor. Afschuwelijk, wat moet ze een pijn hebben gehad, maar ze heeft nooit een kik gegeven en was haar hele leven vrolijk. Het enige dat we op dat moment konden doen was besluiten haar te euthanaseren. De tweede hond die we op vijfjarige leeftijd lieten inslapen. Ook de naam Joy hebben we meegenomen in het geven van een naam aan onze kennel. Een eerbetoon aan twee prachtige honden.

Duke Geboren / Born: 15-07-1990 Overleden / Deceased: 01-11-1995
Duke was de 1e hond van ons samen. Een hele lichte Golden Retriever, een reu. We hadden al twee katten maar we waren allebei een hond gewend. Dus zijn we naar de dichtstbijzijnde fokker gegaan, hij verkocht bijna alle rassen, en daar vonden we, in een heel donker hok, dit mooie lichtblonde reutje in een hoek zitten. Hij was bijna 3 maanden oud. Het dier werd uit z’n hok gehaald en gewassen en aan wildvreemde mensen, wij dus, meegegeven. Omdat wij ons in die tijd niet echt verdiepte in het gedrag van de hond gingen we hem eerst aan anderen laten zien, alvorens wij met hem naar zijn toekomstige huis gingen. Wat was het diertje angstig voor alles dat hij vanaf dat moment in zijn leven tegenkwam. Hij liet overal zijn plasje lopen en wij, wij wisten niet beter dan dat je daar je hond voor moest straffen, hup niet kinderachtig doen en z’n neus er door halen … We gingen met hem op cursus bij de KVVP, de harde aanpak corrigeren met de slipketting, maar hij deed het perfect. We waren trots op onze, prachtig uitgegroeide, Golden. Hij bleef wel angstig dat wel. En toen gebeurde het, de honden liepen altijd los, inmiddels was Farrah er bij gekomen, ze luisterden immers perfect. Het was Oudejaarsavond, de honden nog even uitlaten rond 20.00 uur voordat al het geweld van vuurwerk los zou barsten. Maar vlak bij ons huis stak een buurjongen een rotje af en Duke ging er als een speer vandoor. We hebben samen met vrienden de hele avond gezocht, alle hulpinstanties ingeschakeld en, gelukkig, vlak voor de jaarwisseling kregen we een telefoontje dat Duke was gevonden. Hij was, aan de andere kant van de wijk, bij mensen binnen gelopen maar niemand kon bij hem komen, hij gromde iedereen van zich af. Vanaf dat moment zijn de problemen echt begonnen. Als hij een kluif had kon dat met moeite van hem af worden gepakt. Andere honden buiten moest hij niets van hebben, hij greep ze allemaal als hij de kans kreeg, reu, teef of pup maakt niet uit. Met wassen of kammen was hij niet echt te vertrouwen, je moest altijd op je hoede zijn. Diverse mensen in onze omgeving zijn door hem gebeten. We zijn toen met hem naar de dierenarts gegaan en die sprak over het ‘Red Cocker Syndroom’. Dit is een afwijking bij m.n. Golden Retrievers. De honden zijn vooral op hun uiterlijk gefokt en hierdoor is er een ‘slechte lijn’ binnen de Goldens gekomen. We konden Duke laten castreren, maar om te zien of dit zou helpen, zouden we het eerst chemisch proberen. We liepen, volgens de arts, immers met een wandelende tijdbom. De medicijnen verergerden de situatie echter, hij werd alleen maar angstiger, kroop overal achter weg. We zijn vervolgens teruggegaan naar de dierenarts en de enige optie was euthanaseren … Een pracht hond van net vijf jaar oud, in de kracht van zijn leven, afmaken. Inmiddels hebben we ons verdiept in hondengedrag en vragen we ons tot op vandaag af of dit de enige oplossing was. Was Duke echt gestoord of hadden we hem door een andere aanpak langer en op een veilige manier bij ons kunnen houden? We zullen er geen antwoord meer op krijgen. We hebben er voor gekozen zijn naam in de naam van onze kennel te verwerken, zodat we hem nooit kunnen vergeten!